Wiedziałam o tym wcześniej, ale co innego suchy fakt rzucony ot tak, a co innego krótka opowieść...
Chciałabym móc przytulić tego małego chłopca, który urodził się pod panienskim nazwiskiem matki, który nie znał swojego ojca, którego matka oddała na wychowanie swoim rodzicom, potem wyszła za mąż i urodziła kolejne dzieci. A jego wciąż wychowywali dziadkowie. A gdy przyjeżdżał do matki i ojczyma który dał mu swoje nazwisko, do rodzeństwa, to dzieci sąsiadów się z niego naśmiewały. I tak prawie do 16 roku życia mieszkał z dziadkami, aż potem brat matki wziął go do siebie, do miasta. Myślę o nim i jego historii z czułością i współczuciem. I myślę że miało to ogromny wpływ na jego życie. Na ten chłód emocjonalny, ten pancerz, ten brak czułości, toporność i niezgrabność taką... Nigdy nie usłyszałam że jest ze mnie dumny, że mnie kocha... Tatencjusz.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz