Stali bywalcy :)

czwartek, 22 października 2026

33 / 2026

To był dobry czas. Reset i relaks na całego. Hotel, którym się niepokoiłam, bo opinie miał różne, spełnił moje oczekiwania, nie było do czego się przyczepić. Atrakcje czyli piękna egzotyczna dla nas rafa, kolorowe rybki i inne atrakcje, żółwie, delfiny, safari i pustynia o zachodzie słońca plus super sesja foto, masaże, spa i w tym wszystkim najważniejsze czyli nasz wspólny babski czas, mamy z córką. Powrót do domu już oswoiłam. Nie ma we mnie dramy, że wracam i nikt nie czeka.

Weszłam na inny poziom, etap. Polubiłam swoje życie solo, oswoiłam smutki, cienie i szarości codziennego życia. Zajęło mi to trzy lata, ale udało mi się. Smutek i żal za tym co było, a czego nie będzie, jest we mnie, ale już na spokojnie, bez dramy. Celem moje terapii było wyrzucenie ze mnie bólu po śmierci SzM, który we mnie siedział, który się tam gdzieś zamroził z uwagi na kolejne wydarzenia. Dopiero po śmierci mamy, poczułam, że on, ten ból straty SzM tam jest, siedzi i mnie dusi. Bo nie potrafiłam o nim mówić. Bo może nie miałam z kim. Bo może nie miałam odwagi by wracać do tamtego czasu. Bo może bałam się oceny, że minęło tyle(?) czasu, a ja wciąż w tym tkwię. Dużo dało mi cofnięcie się do ostatniego czasu sprzed śmierci, bo poczytałam sobie te swoje zapiski z roku śmierci SzM. Zobaczyłam ile tam było emocjonalnych odcieni szarości i chyba nawet nie znalazłam odcieni różowego. Na sesjach terapii wróciłam do okresu po śmierci SzM, nie było dram, ale pojawiły się łzy, co u mnie naprawdę dużo znaczy, bo ja z tych mało płaczących jestem. To jest przestrzeń na to, by móc wyrzucić z siebie to, co uwiera i boli. Ale też miejsce na powrót do fajnych chwil. Bardzo pamiętam jak było mi dobrze i lekko po opowieści jak się poznaliśmy, jak zaczynał się nasz związek, o początkach naszego małżeństwa. Gdy wyszłam wtedy było mi tak dobrze i lekko. Terapeuta przy pierwszym spotkaniu powiedziała, że może przyjdzie czas by się zezłościć na SzM. Cóż, nie przyszedl. Jestem mu wdzięczna za ten wspólnie przeżyty, za dobre wspomnienia, za dzieci. Był moment, gdy myślałam, że to może lepiej że to mnie przyszło zmierzyć się ze stratą partnera a nie jemu, bo ja sobie lepiej poradzę. Dziś się z tego wycofuje. Nie wiem czy jemu nie byłoby lżej. A to że SzM miał wokół siebie mniej ludzi nie oznacza że byłoby mu trudniej. To mnie potrzebni są ludzie wokół, to ja potrzebuje kontaktu z nimi. To we mnie jest lęk przed samotnością, brakiem kontaktu z żywym człowiekiem.

Tak. Z pewnością mogę powiedzieć, że jest lepiej, że moje życie jest teraz ok i że raczej planuję pożegnać się z terapią.


sobota, 17 października 2026

32 / 2026

 Taki reset w całkiem miłych okolicznościach ...


piątek, 16 października 2026

31 / 2026

Urlop, urlopik, ten kodeksowy, prawie wakacyjny...

Siedzę sobie teraz i patrzę na mini disco dla bombelków, czekam na jakiś show dla gości hotelowych, popijam jakiegoś delikatnego drinka, wczasuje się na całego. No tak generalnie na całego to jednak nie, bo brak mi towarzystwa moich szalonych kompanek wojazerek. Mała nie jest typem imprezowiczki, wieczorem pada jak mucha. Ale resetujemy się obie na maxa. Zostawiamy sobie wzajemnie przestrzeń, a ja nabieram odwagi na wyjścia solo :) 

Wyczekany ten urlop. Zasluzony śmiem twierdzić, bo po ponad dwumiesięcznej pracy na dwóch stanowiskach. Egipt w październiku czyli pogoda akuratna, temp. 31, woda w basenie 24, woda w morzu 25. Odpoczywamy, siedzimy sobie pod parasolem i limitujemy ekspozycję na slonce. A i tak jestem opalona. 

Dzisiaj pierwszy raz w życiu snurkowalam. W szoku byłam że to oddychanie przez rurkę jest takie łatwe. A rafa piękna, i żółwie, i delfiny... Stresowałam się przed wyjazdem, bo naczytałam się negatywnych opinii o hotelu, a to w naszym przypadku guzik prawda. Póki co wszystko jest ok. 

Siedzę i obserwuję pary, młodsze, starsze... Niby zazdroszczę, ale wiem że nie namówiłabym SzM na tego typu wojaże więc moj żal i ta zazdrość są ciut mniejsze. 

Jest trochę Polaków, słyszę, ale nie mam ochoty na integrację. Zniknęła też moja obawa przed mówieniem po angielsku więc efekt skończonego już angielskiego Duolingo jest ok. Teraz lecę z hiszpańskim, którego nie znam kompletnie, ale zajęcie jest zamiast gierek w komputerze. Z tego przynajmniej pożytek jakiś wychodzi.

Zatem do milego


środa, 7 października 2026

30 / 2026

Kiedy terapeuta prosi by się zastanowić czy nasze spotkania są mi jeszcze potrzebne... To przyznam szczerze sama nie wiem...

niedziela, 4 października 2026

29 / 2026

Mija weekend bez planu czyli snuję się po domu bez celu, motywacji, działania, drugi dzień w pidżamie... Ponadto utwierdzam się w przekonaniu, że nie jestem typem imprezowiczki. Dałam się w ostatnio znowu namówić dziewczynom na wyjście do klubu na imprezę, na tańce. Byłam z nimi już raz, było średnio. Im podobało się bardziej, mnie średnio. Potem odpuściłam i Bogu dzięki, bo wróciły nad ranem :) A teraz poszłam no i jednak zachwytu brak, raczej średnio. Może dlatego, że jakoś nastroju do zabawy nie miałam, nie mam. Ponadto nie ma co ukrywać że one oprócz tego, że są mega pozytywne, aktywne i mają ogromną chęć zabawy, są gotowe na nowe znajomości z facetami. Nie szukają ich w klubach bo nie takiego typu szukają, ale są pełne pozytywnej energii. I tu w tym momencie ja odpadam na samą tylko myśl. Nie mam ochoty, siły ani potrzeby. Jak popatrzyłam z boku na ten targ próżności, na tych nielicznych gości bezczelnie taksujących wzrokiem bawiące się grono... Masakra. 

Mój Młody ma problemy w pracy. Qrcze, bardzo mnie to zestresowało, ale w rozmowie trzymałam fason, żeby nie podlamywac Młodego. Bo przecież wszystko dzieje się po coś, bo można/trzeba potraktować to jako nowe wyzwanie, bo narzeka i nie lubi tej pracy, ale sam nie zdecyduje się na odejście więc życie zdecyduje za niego. Dałam mu siebie za przyklad. 

Gdy mnie zwalniali z mojej pierwszej pracy nie miałam pojęcia co będzie dalej. Życie podrzuciło miejsce, do którego nikt nie chciał iść, a ja uznałam, że to niemożliwe żeby tam było tak źle jak mówią, bo przecież wiele zależy ode mnie. Sami wypracowujemy swoje relacje. Nie mniej jednak od początku traktowałam tamto miejsce jako tymczasowy przystanek by móc iść dalej. Potem już czekałam kiedy coś się zmieni, bo wierzyłam bardzo mocno w to, że tak będzie. To naprawdę  nie było fajne miejsce, ale wypracowane tam przez blisko rok relacje procentują mi do dziś, z perspektywy czasu wiem że było warto, niematerialnie więc bezcennie. A potem zmieniłam miejsce i przyszłam do obecnej Firmy i tak przez lata wewnętrzną polityka kadrową jestem tu gdzie jestem. A w życiu bym się nie spodziewała że mogę. Wszystko podziało się dlatego że zwolnili mnie z pierwszej pracy. Bo sama pewnie bym nie odeszła. 

Tak naprawdę to gdzieś tam w srodku spodziewam się, że może tak być, bo patrzę na niego z perspektywy pracodawcy, korpo-pracodawcy. Sytuację znam oczywiście tylko z opowieści Młodego, ale zarysowal mi się jakis-tam obraz Młodego jako pracownika. Bardzo mnie ta sytuacja wewnętrznie stresuje i samą siebie uspokajam mówiąc sobie że po prostu nie ma sensu denerwować się tym, na co nie mam wpływu; plus te wcześniejsze argumenty dla Młodego ;)

JuzNiePanna chyba bardzo przeżywa. Obiektywnie rzecz biorąc ich sytuacja nie wyglada dobrze na chwilę obecną. JuzNiePanna generalnie jest chorowita, z problemami, musi przyjmować stale różne leki itp., ale teraz dołączyły się problemy kardiologiczne i skoki ciśnienia. Qrcze, co oni zrobią bez ubezpieczenia medycznego, z którego korzystają nagminnie. Co chwilę słyszę o ich wizytach u roznych lekarzy specjalistów. Nawet czasem myślę czy nie przesadzają. Możliwe, że mam skrzywione podejście, bo ja idę gdy już naprawdę trzeba, a oni mam wrażenie że na wszelki wypadek i co chwilkę słyszę że coś im dolega. Takie to wcale nieMlode już pokolenie dbające o siebie, a ja to ta zgryźliwa teściowa. Pewnie przesadzam i za bardzo przeżywam i analizuje, ale tak już mam. Tu mogę sobie wyrzucić co mi na sercu i wątrobie leży.