17 / 2026

Zdecydowałam się na spotkanie z terapeutą, nowym. Odczekałam do wyznaczonego terminu. W tym tygodniu mam wizytę. I teraz im bliżej tego dnia, im bardziej myślę tym mniej wiem co mam mu powiedzieć, czego oczekuję. Bo przecież nie poda mi na tacy cudownego sposobu na powrót do dawnej mnie. Po co idę do terapeuty skoro wydaje się, że teoretycznie jestem przygotowana do tematów. 

Po pierwsze każdą żałobę trzeba przeżyć, a ja nie miałam okazji zamknąć jednej (SzM) gdy pojawiała się druga (Tatencjusza), potem trzecia (Teściowa), czwarta (Matencja). Powiedzmy sobie szczerze, że pierwsza to najważniejsza w moim życiu. Pozostałe niejako zgodne z naturą, bo przecież wiek ma swoje prawa. Śmierć Tatencjusza w cieniu żałoby po SzM, jakoś mnie tak bardzo nie obeszła. Chyba żadna śmierć nie robi już na mnie wrażenia. Mogłabym powiedzieć, że nic gorszego już mnie w życiu nie spotka, ale z tyłu głowy siedzi myśl że przecież mam jeszcze dzieci... Brzmię jak wyrodna córka, na której śmierć ojca nie zrobiła wrażenia, ale taka prawda. Nie byłam związana tak bardzo z Tatencjuszem, był zawsze na wyciągnięcie ręki, gdy trzeba było pomóc, ale bez emocji, rozmów, rad, żadnych rozkmin, które miałyby wpływ na moje życie. Co najbardziej zapamiętałam...? "Gość jest dobry rzadko i krótko", "Mi wódka nie jest dziwna" (bo pił rzadko i mało). Pewnie więcej gdzieś tam jest we mnie, bo przypomina mi się adekwatnie do sytuacji, ale teraz mam pusto w głowie. Podeszłam do jego śmierci jakoś chyba bez emocji, na zimno. Na pewno ogromny wpływ na to miała wiecznie narzekająca na niego i zazwyczaj stawiająca go w złym świetle Matencja. Tego jestem pewna. Począwszy od tekstów, które słyszałam od dziecka "Poczekaj aż przyjdzie ojciec", "Zobaczymy co na to powie ojciec" itp., do późniejszego płaczu i żali jak to on ją unieszczęśliwia i ile krzywdy jej robi. Dziś z perspektywy czasu wszystko widzę ciut inaczej, śmiem twierdzić, że miał do niej anielską cierpliwość, i pewnie dlatego mało go było w domu. Wolał uciec w pracę, bo w domu cokolwiek by nie zrobił, powiedział to było nie tak jak trzeba, źle. Śmierć Teściowej, powiem wprost, w ogóle mnie nie obeszła. Był moment w moim życiu gdy mówiłam do koleżanek że wychodząc za mąż należy wybrać faceta z domu dziecka i upewnić się że jego rodzice mają odebrane prawa rodzicielskie. Dość powiedzieć, że jej dzieci nie mialy o niej dobrego zdania. Wszyscy wiemy, że jej dewizą życiową było "Najważniejsza jestem ja, a reszta świata jest tylko po to, by mnie było dobrze". A śmierć Matencji... To trudna sprawa, bo ta moja prawdziwa mama, ta serdeczna, ciepła, opiekuńcza, zainteresowana mną i moim życiem zniknęła z mojego życia dawno, dawno temu. Więc z jednej strony jej śmierć to dla mnie żal, smutek, bo wiadomo - to mama, z drugiej pewnego rodzaju uwolnienie (mimo tego że była w instytucji opiekuńczej), a z trzeciej - pojawienie się pewnego rodzaju pustki, bo nastąpiło to uwolnienie.

Po drugie SzM... Już nie czuję jego obecności przy moim boku. Znika. Oddalił się, a bym bardzo chciała to jeszcze czuć. Na moje urodziny Młody przyszedł z jego zegarkiem na ręce. Mam ten obraz jak kadr z filmu, bo zobaczyłam kadry z mojego poprzedniego życia. Pisze to i łzy same mi płyną, a nie jestem skora do płaczu. Od dziecka potrafiłam zdusić w sobie chęć płaczu, łez. Nie wiem dlaczego nie potrafię sobie przypomnieć dlaczego tak mam. Przychodzi mi do głowy, że pewnie dlatego by przy tzw. "klapsie za niegrzeczność" nie pokazać że mnie złamała, a wręcz pokazać że jestem twarda i nic sobie z tego nie robię. A jeśli płakałam to w łazience po cichu w ręcznik. Po śmierci SzM nie potrafiłam przestać płakać, te łzy po prostu same płynęły, nie miałam na to wpływu. I trwało to kilkanaście godzin. Pamiętam ten czas, najpierw czekanie na dworcu autobusowym, potem długa podróż autobusem, oczekiwanie na lotnisku na lot, sam lot i powrót do domu, w którym już nie czekał na mnie SzM. Gdyby nie Mała, umarłabym tam, zaginęła i chyba ktoś musiałby po mnie przylecieć. To wiem na pewno.

Po trzecie... staram się żyć normalnie, ale cały czas mam wrażenie, że żyję za szybą, bez emocji, bez radości. Owszem uśmiecham się, jestem pogodna, ale w środku czarno i pusto. Kompletnie nie interesują mnie opowieści i historie innych. Jestem chyba dobrym słuchaczem, bo staram się, ale wysłucham i to znika, jeśli trzeba to w pamięci zostaje tylko to, co konieczne, czyli praca. A ja potem się stresuję, że to może już początki otępienia, tej choroby na literkę A. Likwidując mieszkanie moich rodziców robię też redukcję rzeczy u siebie w mieszkaniu, żeby po mnie nie było tylu przydasików i klamotów. Wciąż pozbywam się jeszcze rzeczy po SzM, który był niejako hobbystą gadżeciażem. Ileż to ja jego rzeczy już powystawiałam do sprzedaży, ale i tak sporo jeszcze zostało... Każdorazowe grzebanie w tych kartonach też pewnie zostawia we mnie ślad. 

Po czwarte pojawił się w naszym rodzinnym życiu nowy członek rodziny. Kilkuletnia Iskierka, córeczka Młodych. Niby dla mnie żaden stres, bo to ich życie, ale gdy słyszę że JuzNiePanna zmaga się z depresyjnymi myślami, że jednak nie jest łatwo i że wiele ich, ją ta sytuacja kosztuje (ale mają wsparcie psychologa), to jednak zostaje mi w głowie trochę niepokoju. Pojawiła się też pierwsza prośba o przejęcie opieki nad Iskierką na 2-3 godzinki, a tu zonk! bo Babcia-Anonimka ma w kalendarzu trochę zajętych terminów i niestety nie da rady. Z jednej strony przykro mi że tak trafili, ale z drugiej przecież jestem chętna do zaopiekowania się Iskierką po uzgodnieniu terminu, który będzie mi dogodny, o czym im powiedziałam. 

Podsumowując, wiem że wszystko duszę w sobie i to nie jest dobre, ale... Kompletnie nie potrafię mówić o tym co czuję. Bo co mam powiedzieć... I co to zmieni że będę ludziom smędzić że coś mnie zżera.

16/2026

Dojrzałam do terapii, postanowiłam pójść do nowej terapeutki, polecanej przez znajomą, z dobrymi opiniami. Nie żeby ta moja "stara" była zła, ale chcę mieć porównanie, spróbować nowego. Analizując tą przebytą terapię jakoś nie mam wrażenia że "pracowałam", chyba bardziej się po prostu wygadywałam. Ale może o to chodzi właśnie, żebym podczas swojego słowotoku doszła do odpowiednich wniosków naprowadzona celnym pytaniem terapeuty. No nie wiem. No i dojrzałam do decyzji, umówiłam termin i zonk. Błąd systemu, ten konkretny okazało się że jednak nie był wolny, kolejne zaproponowane mi nie pasowały, a potem pani idzie na urlop. Tak więc nie jest mi widać pisana ta terapia. Może nie jest taka konieczna :) 

Póki co słucham podcastów, trafiłam na fajną starsza panią, która tak pogodnie o wszystkim rozprawia że chce mi się jej słuchać. Ka ta rzy na Mi ll er. 

Wiem już że muszę zmienić myślenie, szukać codziennie drobnych pozytywów i radości. 

Tylko nie mam na to siły.

15/2026

Pomyślałam, że coś wrzucę tu sobie na bloga żeby nadrobić zaległości, ale chyba nie mam weny. Nie mam o czym chyba pisać. Nic mnie jakoś nie porusza, pustka taka we mnie jest ...

Poznałam moja wnuczkę Iskierkę. Przy kolejnym chyba trzecim spotkaniu (na Dzień Dziecka) na powitanie biegła do mnie z rozpostartymi ramionami. Jakie to było miłe... 

Zaliczyłam koncert, na który bilety kupowałam blisko rok temu. Było ok. Ten dwa lata temu zrobił na mnie mega wrażenie, pewnie dlatego że to był mój pierwszy tak duży. A ten teraz był po prostu ok.

Sprawa nagrobka/pomnika u rodziców już załatwiona. Mieszkanie w dalszym ciągu jest w procesie opróżniania. Mnóstwo rzeczy wywiozłam, rozdałam, wyrzuciłam. Ile razy tam byłam nawet nie liczę, a każdy raz sporo emocji mnie kosztuje. Większość szafek już jest pusta. Nie chcę by było całe opustoszałe, bo podobno urządzone lepiej się sprzedaje. Musimy się za tą sprzedaz zabrać na poważnie. Tak jak przypuszczałam, kontakt z bratem coraz bardziej zanika. Jak sprzedamy mieszkanie to już nic nas nie będzie trzymać.

Moje życie społeczne jako tako się toczy. Bez szału i entuzjazmu. Po prostu poddaję się temu co życie niesie, ale nie wychodzę z inicjatywą. Wykonanie telefonu z pytaniem co słychać to szczyt moich możliwości. A i tak odwlekam w czasie, za chwilę, za godzinę, później, a teraz to już za późno więc może jutro...

Mała ma teraz gorszy czas. A ja się martwię, bo nie potrafię pomóc. Nie chcę się narzucać, oblepiać jej sobą, a potem sobie wyrzucam, że mogę, że powinnam więcej, bardziej...

Przetrzepuję po raz kolejny chałupę i pozbywam się rzeczy zbytecznych, niepotrzebnych, bo skoro od śmierci SzM z nich nie korzystałam znaczy że nie są potrzebne. Więc też wyprzedaję, rozdaję. Żeby moje dzieci miały mniej roboty gdy przyjdzie im likwidować mieszkanie po mnie. A jeśli kiedyś mnie przyjdzie wena na jakiś remont, odświeżenie go, to na pewno będzie mi prościej to wszystko ogarnąć. Kartony z rzeczami wystawionymi do sprzedaży czekają na nowych właścicieli, a ja zaczęłam przeglądać pudła że zdjęciami. Bo na co komu tyle zdjęć. Są cztery pudła, w planie mam zrobić z nich dwa.

Siedzę w domu i czuję się jak Matencja, która kilka lat temu czekała na odwiedziny, na znak, sygnał, na cokolwiek. Karma wróciła. Teraz ja czekam. Wiem, że to nieporównywalne, ale nie mogę przestać tak myśleć.

Z tygodnia na tydzień odkładam różne rzeczy; klima w aucie (jeszcze chłodzi, ale odgrzybić w końcu po trzech latach trzeba), drobne uszkodzenie po stłuczce w zeszłym roku (niby nie przeszkadza, ale...), mrugająca lampa podłogowa (wkurza więc jej nie używam, dlatego czas poszukać złotej rączki...), sterowanie w rączce odkurzacza (nie działa regulacja, ale odkurza, a poza tym mam przecież dwa odkurzacze). Poza tym po zeszłorocznej diagnozie okulisty na serio rozważałam opcje zrobienia korekty powiek, które wchodzą mi w pole widzenia, a poza tym wyglądam jak pies basset. Czas na ustalenie terminu zabiegu już dawno minął i znowu muszę zacząć od skierowania do okulisty. Od śmierci SzM nie byłam u dentysty, a mam usuwać kamień koniecznie co roku wiec aż się boję co to będzie jak w końcu tam dotrę. Jak już tak wyliczam to i wizyta u kosmetyczki by się przydała... Obiecuje sobie że zacznę coś ze sobą w końcu robić, a biegać nie mogę, rower stoi w piwnicy, stoi i czeka na niewiadomo co, więc chodzenie mi zostaje. A kończy się na tym że siedzę na kanapie z pilotem w garści. I czasem nie wiem nawet co oglądam. Książek nie czytam, bo nie umiem się na nich skupić. Dziś zmobilizował mnie paczkomat, czyli przesyłka do nadania, więc zaraz potem poszłam na szybki marsz. Raptem niecałe 4 km, ale zawsze to coś. W lipcu mam zaplanowany weekendowy wyjazd na Śnieżkę, a drugi na kajaki więc wypadałoby ruszyć się z tej kanapy...

Poważnie zastanawiam się nad powrotem do terapii, bo czuję że przestaję sobie dawać radę. Nie mam inspiracji, chęci do czegokolwiek. Nic mi się nie chce. Robię tylko tyle co minimum. Chyba potrzebuję jakiegoś kopa w tyłek po prostu. I tylko ja to wiem, bo z zewnątrz wszystko jest ok. No może za wyjątkiem tych powiek basseta i kilku kilogramów które mi wróciły.

A jednak się rozpisałam... :)

14 / 2026

Moi Młodzi doczekali się finału sprawy bardzo dla nich ważnej. Nie pamiętam czy ja o tym tutaj pisałam, ale ich kilkuletnie starania o dziecko nie przynosiły pożądanych efektów i podjęli decyzję o adopcji. Całe zamieszanie z tym związane długo trwało, ale w końcu mamy to. No i w związku z tym, że kilkuletnia Mała-Istotka, którą los im wybrał w końcu jest u nich na stałe to mogę napisać, że zostalam babcią;) Kompletnie tego nie czuję, nie kumam czaczy, ale w skrócie mówiąc dzielnie "walczę" by nasze relacje były fajne. 

Pierwszy Dzień Matki bez mojej mamy. Byłam na cmentarzu, ogarnęłam ten prowizoryczny grób, bo lada dzień będą stawiać nagrobek, położyłam różę... Bez życzeń, bo już nie ma komu. Wydaje mi się, że nie przeżywam, nie dramatyzuje, nawet zastanawiam się czy coś ze mną nie tak, że ja może za zimna jakaś nieczuła jestem. Ale potem myślę tak na chłodno, że chyba jej choroba tak mi dała psychicznie w kość, że głupio to zabrzmi, ale poczułam ulgę gdy umarła. Mówi się że nie ma dobrej pory na umieranie, na śmierć, ale śmiem twierdzić że w przypadku Matencji to był dobry moment. Gdy tak sobie myślę z perspektywy czasu to widzę jak się nam to organizacyjnie wszystko pięknie pospinało... Jeszcze tylko ogarnąć i sprzedać mieszkanie. Stopniowo opróżniam, widzę coraz więcej pustych półek, szafek. Każda wizyta tam sporo mnie kosztuje. Chyba odreagowuję to potem u siebie gdy po raz stosiedemnasty robię przegląd swoich szafek, półek i zakamarków, i za każdym razem znajdę coś czego nie chcę, nie potrzebuję, co jest zbędnym durnostojkiem lub innym balastem więc aby moje dzieci po mojej śmierci miały łatwiej przy opróżnianiu mojego mieszkania wyrzucam, sprzedaję, rozdaję. Nie lubię być obrośnięta rzeczami, nigdy tego nie lubiłam, a teraz szczególnie.

Mój Dzień Matki? Telefoniczne życzenia od Mlodego, który mieszka prawie rzut beretem ode mnie i zaproszenie, a potem wspólnie spędzony czas u Malej, do której mam ponad 20 km. Życzenia telefoniczne trochę mnie zabolaly, ale po jego  SMS-ie z okazji Dnia Kobiet nie byłam już tak zdziwiona, czy może bardziej rozczarowana. Zwłaszcza, że to był dla nich, Młodych, też bardzo ważny dzień więc jest to usprawiedliwienie, ale jak to się mówi dla chcącego nic trudnego. 

Wspólny czas z Małą za to był fajny. Pomijając fakt, że wrąbałam się w szczyt korków i jechałam do niej godzinę. Czasem Bozia odcina mi prąd do rozsądku i umawiam się jak kretynka na 17.00, a potem obiecuje sobie, że następnym razem zdecydowanie później, ale pamięć moja krótka jest i mam to, co mam. Żeby nie było tak pięknie to musi być łyżka czegoś gorzkiego w tym garncu miodu. Mała tęskni za tatą, i ma poważne rozkminy. Zmieniła pracę i chyba cały ten proces tak się na niej odbija. Zmiana pracy to była jej decyzja, ale do nowego otoczenia i zasad trzeba się przyzwyczaić. I ma doła. Nie pomaga też to, że wciąż nie ma swojej drugiej połówki, a ostatnio właśnie pomaga koleżance w organizacji jej wesela. Serce mi pęka gdy słyszę jaką ona ma niską samoocenę, jak bardzo w swojej opinii jest niewystarczająca. Nie potrafię jej pomóc, nie mam takiej siły, mocy i wiedzy. Ledwo daję(?!) sobie radę sama ze sobą. Wspieram ją bardzo jak mogę, jak umiem, słucham i przytulam. I bardzo się o nią martwię.

I tyle.

13 / 2026

Minął miesiąc i nie potrafię wygrzebać się z czarnej dziury, którą mam w sobie głęboko w środku. Matencja przeżyła 83 lata, ja za chwilę będę mieć 57. Przy dobrych wiatrach zostało mi jakieś 15-20 lat...

Mówi się, że nie ma dobrego momentu na śmierć. W przypadku Matencji to był dobry moment. Naprawdę. Stan pogarszał się w tempie błyskawicznym. W marcu świętowaliśmy jej urodziny, była aktywnym uczestnikiem, rozmawiała z nami, ładnie budowała zdania, dziękowała nam że przyszliśmy, a zaraz potem wszystko po kolei zaczęło zanikac. I w niecały miesiąc później zmarła. Dziękuję bardzo za komentarze, że jest już wolna od Alzheimera, otepienia. Bardzo mi to pomogło. Pozwoliło spojrzeć na tę sytuację z jej perspektywy. Naprawdę.

Od śmierci SzM już niewiele mnie rusza, taka jestem zamrożona od środka. Śmierć Tatencjusza, wtedy zastanawiałam się nawet czy nie jestem jakąś zimną ..., która nie uroni łzy na pogrzebie ojca. Owszem uroniłam, ale bardziej dlatego, że przypomniał mi się SzM, jego pogrzeb i wszystko co za tym szło i idzie. Na pogrzebie Matencji było inaczej. Płakałam za nią, płakałam, bo przed oczami widziałam ją młodszą, energiczną, sprawczą, taką jaką była dawniej. Nie tą nieporadną zagubioną staruszką, którą trzeba było wspierać, tylko energiczną zaradną kobietą w pełni sił. 

Opróżniamy mieszkanie Matencji, dobrze że od momentu gdy wkroczyłam do Matencji i Tatencjusza z pełną opieką to zaczęłam też tzw. inwentaryzacje i remanent. Ile worów różnych przydasików wyrzuciłam, wywiozłem to tylko ja wiem. Nie potrafię sobie wyobrazić co by to było gdybyśmy dopiero zaczynali. Przekłada się to również na moje zdrowie psychiczne, bo przeglądanie tego nie jest łatwe, bo wracają wspomnienia. A oprócz tego żeby uniknąć zarośnięcia rzeczami i siebie, żeby moje dzieci nie musiały wyrzucać tony przydasików i niepotrzebnych klamotów, już po raz kolejny przeglądałam swoje mieszkanie. Za każdym razem znajduje coś niepotrzebnego i kolejny worek wylatuje z mojego domu albo w świat albo po prostu na śmietnik. Jeszcze kilka miejsc zostało do uporządkowania, więc trochę jeszcze muszę pozyc, jeszcze nie jestem gotowa.

Codziennie obiecuje sobie, że wezmę się w garść, zepnę poślady i wyjdę z tego stuporu, w którym trwam. Jeśli mam poukładane terminy, zajęcia, spotkania to trzymam się ich sztywno. Najgorzej jest gdy nie mam planu. Wtedy stupor, bo w domu brak mi totalnie sił by funkcjonować normalnie. Najchętniej bym spała. Wtedy jest ok. Bo generalnie to nie jest. Z zewnątrz tego nie widać, bo to w środku siedzi. 

12 / 2026

2023 - SzM

2024 - Tatencjusz

2025 - Teściowa

2026 - Matencja...

11 / 2026

I już po. Plany sobie, a życie sobie. Tak to zwykle bywa.

Sobota udana, spokojna; pogaduchy z Małą, szybkie święcenie koszyczka, rekonesans na mieszkaniu Matencji, odwiedziny u Matencji i potem goście u mnie, babskie pogaduchy pt. dwie mamy i dwie córki. Słowem plan wykonany, goście zadowoleni. Mała bardzo emocjonalnie reaguje na pogarszający się stan babci czyli Matencji. Bardzo przeżyła odwiedziny u niej, a przecież jest lepiej niż było w ostatnim czasie. Złapałam się na tym ile radości sprawił mi fakt, że Matencja obiema rękami piła z kubka-niekapka, albo że potrafiła unieść głowę z poduszki. Okropna jest starość. Stan Matencji był przedtem tak kiepski że zdałam sobie sprawę z tego że powinnam przygotować jakieś ciuchy by ją ładnie ubrać do trumny, żeby potem nie biegać z szaleństwem w oku. Co nie znaczy, że przygotowałam.

Niedzielne wielkanocne śniadanie wspólnie z Małą zjadłyśmy w pidżamach, bo Młodzi do nas nie dotarli. Młody zadzwonił rano, że w nocy targalo nim w obu kierunkach plus gorączka, nie wiadomo czy zatrucie czy grypa, więc zostali w domu. Dawniej spakowałabym pół lodówki i zawiozła im. Teraz nie wychodzę przed szereg, a poza tym dieta wskazana :) Potem odwiozłam Małą, bo bagażnik był pełen różnych przydasików z mieszkania Matencji. Wracając od Małej pojecham na cmentarz do Teściowej, potem na drugi do SzM i Tatencjusza, a potem odwiedziłam Matencję. A potem kompletnie nie miałam co robić... Wcześniej zrezygnowałam z "zaproszenia zwrotnego" do siostry SzM, a innych brak więc spędziłam leniwie czas w towarzystwie telewizora. Nie ukrywam, że doła miałam mocno sentymentalnego. Naprawdę mocno, ale też kompletnie brak ochoty na towarzystwo.

Poniedziałek zapowiadał się nienajlepiej, bo świadomie zrezygnowałam z "zaproszenia zwrotnego" do brata. Co to jest "zaproszenie zwrotne"? To moja definicja... Kiedy robisz "sprawdzam", bo zazwyczaj Ty zapraszasz do siebie, a w tym roku czekasz do ostatniej chwili, mając nadzieję, że ktoś będzie chciał Twojego towarzystwa w czasie Świąt, ale nic się nie dzieje, więc na ostatni dzwonek jednak zapraszasz kogoś do siebie, a w odpowiedzi dostajesz zaproszenie do tego kogoś. Nagroda pocieszenia? Ochłap? Litość? Bo wypada?... I to jest zaproszenie zwrotne. Więc zaczęłam dzień z TV, bez ochoty na integrację albo jakąkolwiek aktywność, ale usłyszałam w serialowych dialogach by pozwolić sobie pomóc, by się nie izolować, by zmusić się do integracji, więc zaprosiłam do siebie  koleżankę. I spędziłyśmy miło czas.

Ten tydzień będzie krótki, ale aktywny. Poniedziałek już minął, a w piątek mam urlop; oprócz standardowej pracy, dodatkowo zajęcia aktywizacyjne, kino, joga i babski wyjazdowy weekend.

10 / 2026

Z serii "potem"

Dwa okna wciąż czekają na umycie, chałupa czeka na ogarnięcie, kocie kłaki po kątach fruwają, kuweta, pranie w pralce, schody na klatce schodowej, mnóstwo innych rzeczy i czynności do zrobienia, a jeszcze kwiaty w doniczkach karnie stoją na dużym stole czekając na przesadzenie... i tak już od poniedziałku 😉 Brak mi motywacji, chęci i ... czasu. Ale żeby nie było że tak wszystko odkładam; mam już świątecznie ogarnięte groby SzM i Tatencjusza, mam też w końcu po zimie umyte auto w (środku, na zewnątrz i nawet pod spodem); mam zakupy (jak zwykle za dużo) zrobione wszystkie, łącznie z chrzanem do koszyczka. Czyli trochę jednak już zrobilam, a chałupkę z wnętrznościami mogę przecież w każdej niezależnej chwili i o to chodziło :) Plan mam by ile się da to zrobić dzisiaj. Jutro co prawda mam wolne w pracy, ale o 17.00 mam dead-line więc dobrze byłoby finiszować dzisiaj. No ale jak widać póki co snuję się i szukam zajęcia byle nie brać się już do roboty. 

Nie wiem czy jeszcze tu będę zaglądać więc spokojnych Świąt Wam życzę 🐣🥚🐣

9 / 2026

Dwa wpisy w jednym dniu? Dlaczego nie?

Młodzi są w trakcie procedury adopcyjnej. Są naprawdę zachwyceni, zapatrzeni w dziecko, szczęśliwi, a ja cieszę się ich radością. Niech im się dobrze układa i dzieje. Szanuję i podziwiam ich za decyzję, wiem że motorem tego była JuzNiePanna, ale zaangażowani są oboje na maxa. Kontakt z dzieckiem (plus dojazdy) zżera im sporo czasu; sprawa przeorganizowania mieszkania (była sypialnia i salon, a teraz jest pokój dziecinny i pokój dzienny ze spaniem); ogarnianie spraw urzędowych plus normalne życie zawodowe ich obojga, to spory bagaż do udźwignięcia, ale przeciez nikt nie mówi że życie jest proste. Chciałam wesprzeć ich finansowo, poważnie o tym myślałam, ale skoro się już zorganizowali chyba w całości to znaczy, że dają radę, a poza tym to sprawa nieco złożona, bo... generalnie to widzieliśmy się tylko z okazji urodzin Matencji u Matencji w domu opieki. Inna sytuacja by była gdybym była jakoś na bieżąco z tym co tam się u nich remontowo dzieje, wtedy spontanicznie mogłabym coś sfinansować albo się dołożyć, a tak to nawet okazji nie ma do pogadania. A poza tym to trochę rzeczy mnie uwiera od powrotu z wojaży, ale od początku.

Po pierwsze... Młody opiekował się kotem podczas mojej nieobecności. Opiekował się to raczej luźne określenie. Po powrocie zastałam dodatkowe miseczki na wodę puste, wyschnięte, na szczescie ta podstawowa była pełna, ale kuweta nie była czyszczona od kilku dni. Nie miałabym pretensji czy uwag bo mogło się zdarzyć, ale czy na pewno moglo, bo przecież zostawiłam dokładny opis co trzeba robić, a kuwetę to wyczyściłabym przynajmniej "dla oka" przed powrotem właściciela, tak z czystej przyzwoitosci. Ręce mi opadły. Przy poprzednich razach/opiekach niestety było podobnie. Wtedy delikatnie zwracałam uwagę, stąd teraz byl opis na papierze. Mam bardzo mieszane uczucia, ale nie zrobię dymu, bo obawiam się, że mogę stracić w przyszłości opiekuna, a jaki by nie był, jeść zwierzakowi dawał. 

Po drugie... Po powrocie nie chciałam zwalać im się od razu na głowę tak nagle, więc powiedziałam, żeby zadzwonili jak znajdą ciut czasu to zajrzę, przyjadę. Cóż... Raz się przypomniałam, ale usłyszałam tlumaczenia te, co wyżej opisałam. Trochę rozumiem, ale przykro mi, tak po ludzku i maminemu. I generalnie do dzisiaj czekam. I wiem, że się nie doczekam. Żeby nie było mamy kontakt, głównie przez Wh....pp i foty.

Po trzecie... Taki drobiazg, ale miło by było gdyby pomyśleli, że warto matce wracającej po dwóch tygodniach nieobecności przynajmniej kupić chleb, żeby miała co jeść jak wróci. Nigdy jeszcze tak się nie zdarzyło. Może za dużo wymagam i mierzę innych własną miarą? Czepiam się?

Po czwarte... Dzień Kobiet. Mlody mieszka w niedalekiej okolicy. Byłoby mi miło gdyby pamiętał, postarał się ciut, a tu tylko był SMS wieczorem. Choć dobre i to, ważne że chciał, pamiętał. Tu jednak mam lekko umiarkowany żal, bo z tym obchodzeniem różnie to bywa, nie każdy przywiązuje do tego uwagę, ale faktem jest, że w domu rodzinnym Młodego się to święto obchodziło, bo zawsze razem z SzM składali życzenia z kwiatkiem i mnie i Małej. 

Po piąte... Zapytałam ich jakie mają plany na Święta. Najpierw powiedzieli że trudno im się określić (znam przyczynę, rozumiem, dlatego też zapytałam), a potem zadzwonili z info że "w sprawie tego śniadania to będziemy". Aż się sama do siebie uśmiechnęłam, bo gdzie w tym pytaniu o plany było zaproszenie na śniadanie? Cieszę się bardzo, że przyjdą, bo zeszłoroczne śniadanie jadłam tylko w towarzystwie Matencji. Wtedy Mała była na zagranicznych wojażach (wcześniej jednak pytała czy nie będzie mi to przeszkadzało), a Młodzi okazało się że poszli na śniadanie do teściów-pasożytów, "bo to ich kolej", tak usłyszałam.

Może ja przesadzam, za dużo oczekuję, może zapomniałam jak to jest być młodym, sama nie wiem. Ale to są takie kamyczki, które mnie uwierają. I z jednej strony nie chcę ruszać tych tematów; bo nikomu nie będzie miło, bo jakoś niezręcznie mi domagać się, bo jeśli coś się potem poprawi to nie dlatego, że to ich/jego inicjatywa tylko dlatego żeby matka znowu nie gderała. A z drugiej strony jeśli nie reaguję to znaczy że sprawy nie ma i wszystko jest ok.

Mała działa już w nowej firmie, taką podjęła decyzję, mam tylko nadzieję, że finalnie nie będzie żałować i wyjdzie jej to na dobre. Przeszła już przez etap łez pt. "dlaczego to sobie zrobiłam?" i wychodzi na prostą, a przynajmniej tak mówi. Wierzę, że da sobie radę. Ustalilyśmy, że zjemy razem śniadanie wielkanocne, Mała nawet proponowała by zorganizować je u niej. Z konkretnych planów wyszło jednak że przyjedzie do mnie już w sobotę (bo organizuję u siebie spotkanie wspominkowe po Rio). 

Te moje dzieci... Często zastanawiam się nad tym, że te moje dzieci są tak różne, a przecież wyszły z jednego domu. Wiadomo, że każde z nich ma swój charakter, ale dochodzę też do wniosku że bycie przez siedem lat jedynakiem i oczkiem w głowie rodziców, dziadków to może być przyczyna takiego egoizmu, egocentryzmu, braku empatii u Młodego. Myślę, że gdy żył SzM to Młodego od czasu do czasu trochę prostował, naprowadzał, reagował, a ja być może zachowuję zbyt dużą rezerwę, chcę być zbyt akuratna, nie chcę być tak całkiem odseparowana, odrzucona, chce być fajna, za bardzo fajna? Albo stwarzam sobie w głowie niepotrzebne problemy? No i po raz sto-szesnasty chyba piszę, że dzieci moje niestety nie mają ze sobą kontaktu, nie czują żadnej więzi, potrzeby kontaktu, wiedzy co u brata, siostry. Muszę się z tym pogodzić. Po raz kolejny powtórzę że to moja życiowa porażka i błąd wychowawczy. Powtórzyłam nieświadomie błąd swoich rodziców. Na próżno teraz drzeć szaty. Trzeba to wziąć na klatę.

Rodzina, cóż... Mój brat... Muszę przyznać, że dobrze dogadujemy się w temacie opieki nad Matencją, ale poza tym chyba się nie znamy. I przypuszczam, że drogi nasze się rozejdą gdy wyczerpiemy tematy do rozwiązania i ogarnięcia. Od dawna jestem tego świadoma. Lepszy, bliższy towarzysko, serdeczny kontakt mam z jedną siostrą SzM. Jedną, bo ta druga to prawie zero kontaktu od śmierci SzM, ale wcześniej też był raczej śladowy.

Matencja...  Przeżyła swoje 83 urodziny w stanie raczej zadowalającym, poruszając się przy pomocy chodzika, w miarę nawiązując kontakt i rozmowę, samodzielnie jedząc i się obsługując. A potem za kilka dni stopniowo ją odcinało, jakby ktoś wyłączał prąd, albo baterie się wyczerpują. Niestety stan się pogorszył, znacznie. Teraz jest pacjentką leżącą, którą trzeba wysadzić na fotel rehabilitacyjny, jest zapampersowana, z ograniczonym kontaktem logicznym, raczej żyjąca w swoim świecie, mega słaba. Czekamy na wyniki badań i reakcje organizmu na zaordynowane leki. W swojej ponad dwuletniej chorobie już dwa razy do nas wróciła, może i teraz się uda. Jakiś dobry duch nad nami czuwał, że zorganizowaliśmy się z tą opieką instytucjonalną. Naprawdę tak myślę, wrecz jestem o tym przekonana. 

Ja... Dopada mnie znowu syndrom pt. potem, później, jutro. Brak mi chęci, sił, energii, motywacji do jakiegokolwiek działania w domu. Cokolwiek bym nie miała zrobić w domu, musi to nabrać mocy urzędowej. Odkładam, bo scrolluje telefon, oglądam seriale, robię ćwiczenia na Duo....o, albo po prostu nie robię nic. Lista rzeczy do ogarnięcia jest, motywacji i inicjatywy do działania brak. Wszystko na ostatnią chwilę. Zawsze sobie obiecuję, że ogarnę się w domu, a potem w takim czyściutkim otoczeniu np. zabiorę się za fotoksiążki, odrobię zaległości z ogłoszeniami na OLX, poczytam papierowe książki, zrobię coś na drutach, zrobię sobie domowe spa, itd. kończy się jak zwykle, robię tylko to, co konieczne, a reszta potem. Wczoraj przebąblowalam prawie całą sobote czyli robiąc nic, za to dziś jestem z siebie dumna, bo mimo że to palmowa niedziela umyłam 4 okna. Zostały mi jeszcze 2 i odwlekam, jak zwykle.

Aaa, zapomniałam napisać, że mimo wszystko o swoje tzw. życie towarzyskie dbam, tzn. nie zamykam się w tym nieposprzątanym domu. Od powrotu z wojaży czyli od końca lutego było już: duża zorganizowana impreza z okazji dnia kobiet, tradycyjne kino, niespodziewany duży koncert, zorganizowane wyjście nowej grupy fajnych babek, tradycyjne domowe babskie spotkanie, dwie imprezy urodzinowe, spotkanie z kumpelką pt. nie mów nikomu (na jej prośbę), no i zaczęłam sezon rowerowy (byłam tylko raz - 35 km, ale się liczy), a ponadto cały czas kontynuuję różnego rodzaju warsztaty aktywizacyjne (bardzo fajne i bez opłat, więc warto) i zaczęłam znowu chodzić na zajęcia jogi (te niestety płatne). Jak tak wypisałam tu i teraz, to jednak trochę tego jest. Brawo ja, mimo wszystko. Jak powiedziała pani terapeutka: na zewnątrz bardzo dobrze sobie daję radę. 

Święta wielkanocne... W tym roku nie organizuję się na maxa. Jeśli mam je spędzić sama to trudno, nic na siłę. Na sobotę umówiłam jedną mamę z córką na wspominkowe spotkanie po Rio i przyjedzie też Mała. Zastanawiam się nad powiększeniem tego grona, ale muszę to gruntownie przemyslec. Śniadanie wielkanocne zjem z dziećmi. Może posiedzą do pory obiadu, nie wiem. Po południu na pewno znikną z horyzontu, bo Młodzi do dziecka, a Mała już jest zorganizowana towarzysko. A reszty czasu nie organizuję, nikogo tym razem nie zapraszam, ale też nikt nie zaprosił mnie. Jakby co to pójdę na spontan, albo będę mieć zajęcia z lotnictwa czyli czas z pilotem w garści.

Ktoś doczytał do końca? Tak ? 

Gratuluję wytrwałości :)

PS.        Z odkładanej na potem mojej listy "to-do" pozycję pt. zaległości na blogu, będę mogła już skreślić.

PS.        Edit  godz. 20:43.  A jednak, moje dwa okna wciąż czekają na umycie 😉😀

8 / 2026

Znalezione gdzieś w necie, zmodyfikowane nieco... ale tak bardzo prawdziwe, tak bardzo o mnie, że chcę to sobie zatrzymać. Minęło nieco ponad dwa i pół roku od dnia gdy zmieniło się moje życie.

Brak bliskiej osoby nie mierzy się dniami, miesiącami ani latami. Czuje się go w ciszy, w pustych miejscach, we wspomnieniach, które wracają nagle, bez ostrzeżenia. Czasem jest w tęsknocie za objęciami, których już nie będzie, w potrzebie, by coś opowiedzieć, podzielić się wrażeniami, wysłać zdjęcie, … i w świadomości, że nie ma już komu. Stracić kogoś to jak żyć z pęknięciem w duszy, próbując odnaleźć się w świecie, gdzie życie toczy się dalej, jakby nic się nie wydarzyło. A SzM żyje w wielu naszych wspólnych historiach, w każdym słowie, w każdym śladzie, jaki we mnie zostawił. Nie ma go już obok fizycznie, już nie czuję jego obecności za plecami, tuż obok... 

Chyba nauczyłam się już żyć solo i wydaje się że jest ok, a jednak nie tak całkiem.